Yolanda

I have not been present here largely because my heart has not been happy.
A typhoon named Yolanda obliterated the central islands of the Philippines last November 8, 2013.

It seems unfair that I am snug and comfortable, while my countrymen have needed to wait (too long) for relief efforts, their houses destroyed, their material possessions washed away, their loved-ones never to return again. This is pain unspeakable, and it is exhausting.

You can read this aftermath article from Huffingtonpost.

Help where you are. Help because you (always) can.
I won’t be putting a list of organizations or churches that are doing their part here — I’m sure you already know where to give and where to serve and what to do. So, I’m here to tell you, go do it.

One of my friends currently living in Bahrain shared with me her poem, and I loved that she wrote it in Filipino. She entitled it “Yolanda”. Thanks, Janelle, for sharing this.

Wala na yung bubong, tinangay ng hangin
Sira o wala rin yung mga pader
Ang kalye, nakatago sa ilalim ng bato at kahoy
Ito ba talaga ang bayan ko?

May umiiyak na bata, malakas ang boses niya
Magkalayuan kami pero dinig na dinig ko parin siya
Nanay, Tatay, nasaan na kayo?
Hinahanap ko kayo!
Hinagis rin ba kayo ni Yolanda ng sobrang layo?

Dapat nakinig tayo noong sinabi nang umalis
Dapat naghanda tayo noon pa na baka mangyari nanaman ‘to
Dapat, dapat, dapat
Pero wala nang magagawa ngayon

May pagkain, tubig, at internet na
Pero ang mga magulang ko ay wala pa
Masakit na wala sila
At natatakot na ako na baka hindi na sila mahahanap

Bakit parang walang pakialam ang mga politicians sa nangyayari sa mga tao nila?
Bakit parang mas may pakialam pa ang mga tao sa ibang bansa kaysa ang gobyerno natin?
Sumasakit ang dibdib ko
Nasaan na sina Nanay at Tatay?

Nahanap na sila, tulog na nakabukas ang mga mata
Malamig ang katawan nila, at ayaw nilang magising
Ililibing sila, pero hindi ko pa alam kung kailan
Titira na muna daw ako kina Tita at Tito
Nanay, Tatay, bakit niyo iniwan ako?

Mas malinis na ang kalye, pwede nang umalis
Umiiyak mata ko habang tumitingin sa bintana ng kotse ni Tita at Tito
Nakikita kong lumiit hanggang mawala ang dati kong bayan

Nakatayo ako at ang aking mga kapamilya sa libingan
Tinitingnan ko na ang mga mukha ng magulang ko
Nanay, Tatay, mahirap na wala kayo
Pero alam ko kung nasaan kayo at lahat na tinuro niyo sa akin
Mahal ko kayo
Goodbye, Nanay at Tatay

I don’t know if you’re the praying kind, but if you are, please pray for my country.
I know it doesn’t fall on deaf ears.

  • Share post

I like being on the floor and crushing ice with my teeth. John 3:30 is a significant verse in my life.

Comments make my heart happy! Leave me one below! :)

%d bloggers like this: